!!! آرزويي که بر باد رفت

مي گفت برادرانم شهيد شده اند. مي گفت پدرم سالها پيش فوت کرده، از مال دنيا منم و يک مادر پير، دو تا ساز و يک عالم خيال و اميد. بابک بيات آهنگساز پيشکسوت درباره اش گفته بود که با استعداد است. کاستش که به بازار آمد متفاوت بود با بسياري از کارهايي که عرضه مي شد و اصلا مورد توجّه قرار نمي گرفت. کاست مسافر آغاز موفّقيت او بود، فروش خوب آن در بازار تضميني براي حضور شادمهر در فضاي حرفه اي بود . پس از مسافر دهاتي را با کمک شرکت شيرازي فارس نوا به بازار فرستاد. دهاتي هم آنقدر فروش کرد تا آنجا که مجبور به تکثير آن شدند. امّا در اين بين همکاران سابق شادمهر از موفّقيت او شاد نبودند؛ از آن پس وقايعي به وجود آمد که شادمهر ديگر نتوانست مانند يک هنرمند معمولي در فضايي سالم و حرفه اي کار کند. وزارت ارشاد، اداره موسيقي و .... مانند سابق با او کنار نمي آمدند؛ او واکنش ها را مي ديد ولي به تواناييهاي خود اطمينان داشت و نمي خواست تسليم مشکلات شود. آدم و حوا را که فرستاد ديگر علني نه شنيد. ديگر همه به عقيلي نه مي گفتند. شايد اينجا بود که فهميد مسئله جدي تر از چيزي است که فکر مي کرد. مدتي هم در سينما کار کرد ولي کارش تنزل کرده بود. دوباره سراغ آدم و حوا رفت و سه بار شعر هاي آن را عوض کرد اما نتيجه نداد و کم کم فهميد که او را نمي خواهند. عاقبت رفت؛ بي سر و صدا تر از آنکه فکرش را بکنيم. رفتن او باعث تاسف تمام کساني بود که براي فرهنگ و هنر اين مملکت متعهدانه کار مي کردند. آري با رفتن او نه تنها آرزو هاي يک آهنگساز و خواننده جوان که مي توانست در سرزمين خود، پديده اي باشد، از بين رفت بلکه آنان که به توانايي و استعدادش ايمان داشتند، نااميد شدند.